I'm caught between goodbye and I love you - Chapter 2

“Miss Jen...”

Nagulat pa ako ng biglang may sumulpot na boses buhat sa aking likuran.

“O Martin, anong ginagawa mo rito?”

“Naisip kong sunduin ka.”

“Huh? Bakit? Kaya ko namang umuwi mag-isa. Sana nagpahinga ka na lang sa bahay.”

“Okay lang. Hindi naman ako pagod, eh.”

After two weeks na paghahanap ng trabaho, finally, nakahanap din si Martin. Nakapasok s’ya bilang graphic artist sa isang private school. Almost six months na rin s’yang nag-i-stay sa bahay, pero ngayon n’ya lang ako sinundo sa pinapasukan ko. High school teacher ako sa isang public school.

“May problema?”

Nagpakawala s’ya ng malalim na buntong-hininga. Sabay kaming naglakad patungo sa sakayan ng bus.

Ngumiti s’ya sa akin, pero ramdam kong pilit iyon dahil nababasa ko sa kanyang mga mata ang tunay n’yang nararamdaman. Halatang malungkot s’ya.

“Ano ‘yon?”

“Wala.”

“Come on. Try me, baka makatulong ako.”

“Kain tayo o kaya pasyal tayo sa park. Gusto mo?”

“Sige ba. Para doon natin pag-usapan ‘yang in-i-emote mo,” sang-ayon ko sabay tawa.

Natawa rin s’ya.

Nagkataon na may malapit na park sa pinagtatrabahuan ko. Doon ko s’ya inaya. Isang sakay lamang patungo roon, pero mas minabuti naming maglakad na lang, tutal malapit lang naman.

“Fish ball at kikiam na lang ang kainin natin, Martin. Miss ko na ‘yong ganon, eh.”

“Sure ka? Ayaw mo ng rice?”

“Ang hilig mo sa rice kaya ang tabatsoy mo, eh.” Biro ko sa kanya. Pero actually, hindi naman talaga s’ya mataba. Tama lang ang kanyang pangangatawan. Maliit lang kasi ako at payatot kaya ‘di hamak na mas malaki s’ya kumpara sa akin.

Napakunot-noo s’ya sabay tingin sa sariling katawan.

“Ang taba ko na ba, Miss Jen?”

“Ayieee... naconscious s’ya sa katawan n’ya.” Tumawa ako.

“Asus, atleast ako malaman. Eh ikaw, payatot.” Mas malakas ang ginawa n’yang pagtawa.

“Loko! Payatot ka d’yan! Sexy kaya ako sabi ng iba, ‘no.” Tinalikuran ko na s’ya. Patungo ako sa bilihan ng street foods.

“Binobola ka lang ng nagsabi sa’yo no’n. Naniwala ka naman.” tumatawa pa rin s’ya habang nakasunod s’ya sa akin.

“Tse!”

“Namiss ko talaga ‘to,” wika ko sa pagitan ng pagkain ko ng fish balls.

Kasalukuyan kaming nakaupo ni Martin sa isa sa mga upuang nakapuwesto sa naturang parke.

“Alin ang namiss mo?” kumakain din s’ya sa tabi ko.

“Itong fish balls at kikiam,”

Pilyong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “Ah, akala ko kung ano...”

Napakunot-noo ako. “Bakit ano bang iniisip mong namiss ko?”

“Akala ko may magandang memory ka sa park na ‘to kaya namiss mong tumambay dito.” Nanatili s’yang nakangiti.

“Anong memory naman ‘yon? Wala ‘no.”

“Siguro, dito kayo nagde-date ng mahal mo ano?”

“Toinks!”

“Asus, aminin...”

“Magtigil ka nga sa panunukso mo. Anyway, ‘diba may problema ka? ‘Yon na lang ang pag-usapan natin,”

Bumuntong-hininga s’ya. Nawala ang sigla at ngiti sa kanyang mukha. Natatanglawan kami ng liwanag na galing sa malaking ilaw na nakakabit sa poste sa mismong tapat namin kaya kitang-kita ko ang buong mukha niya pati ang expressions nito.

“I’m sorry. Sige, iba na lang ang pag-usa—”

“Si Jessica, Miss Jen...”

“What about her?”

“Lately, nahihirapan na akong contact-in s’ya. ‘Yong tipong parang binabalewala na n’ya ako. Dati-rati naman, ‘pag hindi n’ya nasasagot ‘yong mga tawag ko, nag-re-return call s’ya sa akin... but now, feeling ko, deadma na ako.”

“Ano ka ba? Feeling mo lang ‘yon. Baka busy lang si Jessica. Alam mo naman na may business sila, ‘diba? Intindihin mo na lang s’ya,”

“Palagi ko naman s’yang iniintindi, Miss Jen, eh. Ang hindi ko lang maintindihan, bakit ngayon, parang wala na s’yang oras para sa akin? Eh, dati-rati naman kahit busy s’ya ay nakaka-paglaan pa rin  s’ya ng kahit konting oras para kumustahin ako, para sabihing miss na n’ya ako, para mag-I love you...”

Wala akong na-i-react. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Hindi ko alam kung anong payo ang gagawin ko para kahit papaano’y gumaan ang loob n’ya, para mawala ‘yong tampo n’ya kay Jessica.

Kasi katulad n’ya rin ako, ugali ko rin ang magtampo sa taong mahal ko ‘pag nawawalan ito ng oras para sa akin. Dahil ako, kahit gaano pa ako ka-busy, gumagawa pa rin ako ng paraan para makahanap ng oras upang ipadama rito kung gaano ko ito kamahal.

“Miss Jen?”

“Uhm, y-yes?”

“Are you okay?”

“Yes. I am fine. May iniisip lang ako,”

“Kaya ka pala natulala. Akala ko pa naman nakikinig ka sa akin. ‘Yon pala, ang layo ng isip mo...” may himig pagtatampo sa tinig n’ya.

Napangiti ako.

“Hindi. I mean, sorry. May naalala lang kasi ako, pero nakikinig naman ako sa’yo, eh.”

“Ikaw ata ang may problema, eh,”

“Wala ‘no. Sa’n na tayo? Tuloy mo na ‘yong sinasabi mo. Makikinig na talaga ako,”

“’Wag na nating pag-usapan si Jessica, Miss Jen. Lalo ko lang s’yang mamimiss, eh.” Ngumiti na s’ya sa akin. “Ikaw na lang ang pag-usapan natin,”

“Ako?”

“’Yong love life mo.”

Next Chapter